Arnold Schalks
Vooruitgang en snelheid zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. De techniek wordt voortdurend verbeterd en het levenstempo verhoogd. In onze moderne tijd waarin alles op snelverkeer is gericht zou je verwachten dat ook de wachttijden korter worden. Maar omdat het leven steeds drukker wordt, raken systemen soms overbelast. Dan gaat het mis en dan is het weer wachten geblazen. Wachten in de file, wachten op de postbode, wachten op de bus, wachten tot de wc vrij is, wachten op de uitslag van een proefwerk. Wachten kan je razend maken, het kan je hele dag in de war sturen. Dat is het 'zware' wachten waarbij het geduld wordt geoefend.
Er is ook een andere vorm van wachten. Deze vorm biedt de wachtenden de gelegenheid om eventjes gewichtsloos te worden en weg te dromen, iets te overdenken. Dat is het 'lichte' wachten. Om uw geduld niet nog langer op de proef te stellen zal ik het voorwoord kort houden. Hoe dan ook, bij alle vormen van wachten hoort een gedachte: de wachtgedachte.
Op twee zaterdagochtenden in juni hield een aantal kinderen van de kinderkunstklas zich met het thema 'wachten' bezig. In dit schrift geven Aimé, Amina, Daniël, Ernst, Esra, Esther, Iasaias, Igor, Jason, Jeanne, Jonathan, Katrin, Kim, Leonie, Linda, Mathieu, Mathilde, Michelle, Mouad, Noortje, Sander, Sharon, Sherita, Shuag Quam, Thijs, Victor, Xu Dong en Zhi Yong hun persoonlijke visie op deze alledaagse bezigheid.
