VERMAAK VOOR DUITSLAND (Op zoek naar een eigenaardige kultuur.)

ICH WEIß NICHT, WAS SOLL ES BEDEUTEN... (IK WEET NIET WAT HET MOET BETEKENEN...)

1. DIE KUNSTPAUSE
(Letterlijk: 'de kunstpauze' / Nederlands equivalent = 'een voor het effect ingelaste, niet noodzakelijke pauze in een toespraak')

Dat woord spreekt toch voor zich!
Ik vat het op als een onderbreking van het cultuurcontinuum.
Het gaat hierbij vermoedelijk om een of andere tijdelijke vorm van filmstop, poëziepoverte, muziekmisère, romanrust, scheppingsluwte, sculptuurstilte, auteursverlof of schilderslapte.
Een korte flauwte in de kreatieve kringloop.
Een volstrekt natuurlijk verschijnsel.
Een begrijpelijke noodzaak.
Zoals elke vocalist een adempauze nodig heeft om de volgende frase kunstig vorm te kunnen geven, zo zijn er vast nog meer kunstdisciplines waarin men een vergelijkbare aanloop nodig heeft om de sprong naar de volgende creatie te kunnen maken.
Dat zou toch een plausibele verklaring van het begrip kunnen zijn, of niet?
....
....
Maar achteraf lijkt me dat woord toch een tikje te stijf om een moment van 'zich artistiek schrapzetten' te beschrijven.
....
Het heeft iets bureaucratisch.
....
Iets zuinigs.
Iets chagrijnigs, zoals een van hogerhand uitgevaardigd decreet.
....
Heb ik onbewust een uitroepteken in het woord gehoord?
Zoals in 'Hou op met schilderen!' of 'Leg neer die pen!'?
....
Het klinkt alsof jullie cultuurtrek een verzadigingspunt heeft bereikt.
Zou de uitspraak van Joseph Beuys dat ieder mens een kunstenaar is tot artistieke overproduktie hebben geleid?
Zou een stopstipendium als ontmoedigingsprijs voor zoveel kunstenaars dan niet het aangewezen instrument zijn om de dreigende kunstvloed in te dammen?

ICH WEIß NICHT, WAS SOLL ES BEDEUTEN... (IK WEET NIET WAT HET MOET BETEKENEN...)

2. AUF DEM LETZTEN LOCH PFEIFFEN
(Letterlijk: 'op het laatste gat blazen' / Nederlands equivalent = 'op zijn laatste benen lopen')

Nou, het komt gelijk weer helemaal terug.
Mijn herinneringen aan de blokfluitles van vroeger, bedoel ik.
'De Toonkunst' heette de muziekschool waarop we verplicht les hadden. Ik zal toen een jaar of 9 geweest zijn.
Privéles zat er voor mij niet in, dus dat betekende dat je een middag per week met een groep van 50 minderjarige lotgenoten in één klaslokaal bijeengeperst werd. Ik weet noch precies hoe een groenig licht door de glas-in-lood-ramen viel, waardoor een soort onderwateratmosfeer ontstond.
Bij binnenkomst leek de lucht er een hogere dichtheid te hebben, wat je het gevoel gaf, dat je naar je plek moest waden. Misschien klopte dat gevoel ook wel en was die hogere dichtheid het gevolg van het feit dat er in deze ruimte voortdurend geblazen werd.
Een hoog lokaal was het, met trapgewijs oplopende banken. Een soort collegezaal met hardhouten meubilair en weinig stoffering om onze prille blaaspogingen akoestisch te dempen. Het lawaai bij de klassikaal gespeelde oefeningen was dan ook oorverdovend. (Misschien is dat de reden waarom ik nog regelmatig naar de huisarts moet om mijn oren uit te laten spuiten.)
Voordeel van die situatie was dat je, als je je les niet had geleerd, kon volstaan met het opbollen van je wangen, terwijl je je vingers een beetje op en neer bewoog. Een vorm van droogzwemmen. Niemand merkte dat je niet echt speelde.
En het kwam vaak voor dat ik mijn les niet had voorbereid, omdat onze hond Arnold het geluid van mijn fluit niet kon uitstaan. Ik hoefde maar naar mijn blokfluitfoudraal te wijzen of hij begon al te grommen.
We hebben hem uiteindelijk naar het asiel moeten brengen.

Maar even terug naar jullie opgave. Daarvoor moet ik me even het instrument voor de geest halen. Wacht even, dan haal ik de fluit van mijn dochter.

......

Bedoelen jullie het gat daar onderaan?
Dus deze toon?
Dat is toch een C?
Of niet?

ICH WEIß NICHT, WAS SOLL ES BEDEUTEN... (IK WEET NIET WAT HET MOET BETEKENEN...)

3. DIE SAU RAUSLASSEN
(Letterlijk: 'de zeug uitlaten' / Nederlands equivalent = 'de beest uithangen')

Ik wist dat Duitsland een 'fleischgeiles' land is, dus dat fenomeen verbaast me helemaal niks.
Dat Duitse vleesdenken kan soms heel ver gaan.
Ik ken bijvoorbeeld iemand uit Schwaben die, als hij verbaasd is, in plaats van 'meine Güte!', 'meine Kotteletten!' uitroept.
Dat zegt toch wat, nietwaar?
Nog een voorbeeld van typisch Duitse voedingswaar is 'Fleischkäse'.
Het zou in onze Hollandse kaaskop niet opkomen om, zeg maar, vlees in onze Goudse te stoppen.
Frau Antje zou amok maken.
Die nationale voorkeur voor vlees heeft blijkbaar tot een andere kijk op dieren geleid.
Wat mij betreft mag je onze gezamenlijke veestapel als een enorm collectief van orgaandonoren beschouwen, ook al dragen ze geen van allen een donor codicil op zak.
In vergelijking met hen zijn wij maar een stelletje inhalige rechtop lopende slokdarmen.
Die onbaatzuchtige gulheid van de dieren verplicht ons tot een wederdienst.
Misschien is er daarom de laatste tijd ook een mentaliteitsverandering op gang gekomen.
De mensen verleggen hun aandacht steeds meer van het grote naar het kleine.
De staat van oorlog in de bioindustrie begint langzaam te wijken voor de wapenstilstand van de scharrelveehouderij.
De consument is inmiddels best bereid om wat meer te betalen voor waren met een persoonlijk tintje.
Een schnitzel van varken Edith smaakt psychologisch toch beter dan een steak van kavel E 1245, toch?
Het voelt beter als je weet dat de schnitzel die je eet ooit deel uitmaakte van iets met een naam.
Het persoonlijke spreekt aan, kennis schept een band.
Het past in de traditie van kennissen van mij die er, naast een kleine biologisch boerderij, twee zonen en een dochter op na houden.
Toen de zonen de rookgerechtigde leeftijd hadden bereikt wilde ze 'grass' roken.
Dat mochten ze alleen als ze hun eigen hennep zouden kweken en verzorgen.
Ze hebben in Holland voor een aanzienlijk vermogen cannabiszaad aangeschaft en na een kleine twee jaar verzorgen inmiddels heel blowend Niedersachsen.
....
En ook, toen hun dochtertje een hondje als huisdier wilde mocht dat alleen als ze het zelf zou verzorgen en uitlaten.
Kwestie van consequentheid, niet waar?
Ik vind het dan ook een goed initiatief dat de bioboer af en toe de zwijnlijn pakt en de zeug uitlaat.