2e GLOBAL ATTIC FILMFESTIVAL

DE TWEEDE ZOLDER

Het 2e Global Attic video- & Filmfestival vond op 19 en 20 juni 1997 van 22 - 3 uur gelijktijdig plaats in het Rotterdamse ateliergebouw van kunstenaarsinitiatief Kunst & Complex en in de ruimtes van het Underground Cafe en Ace Art gallery in Winnipeg. De bijdragen aan het festival waren afkomstig van film- en videomakers uit Rotterdam en Winnipeg. Gilles Hébert selecteerde in opdracht van de Canadese videodistributeur Video Pool de bijdragen uit Winnipeg en Noud Heerkens koos het Rotterdamse aandeel. Doel van het festival was om kunstenaars die vanuit verschillende invalshoeken met film en video bezig zijn, in één setting bijeen te brengen. Het gedifferentieerde programma bestond zowel uit plaatsgebonden film- en videoinstallaties als meer reguliere film- en videopresentaties. Aangeboden werden achtereenvolgens een # Dakprogramma (recente film- en videoprojecties korter dan 17 minuten made in Rotterdam en Winnipeg), een # Machinekamerprogramma ofwel Rotterdam Perspective (film- en videoproducties langer dan 17 minuten vertoond op monitoren) een # Liftschachtprogramma (film- en videoinstallaties) en een # Atelierprogramma (filmprojecties van recent werk langer dan 17 minuten) Het festival startte op 19 juni om 22.30 u. met de Noordamerikaanse en Europese première van Wanda Koop's videoinstallatie 'See Everything/See Nothing', gevolgd door de wereldpremière van Noud Heerkens' 'What about Perversity in Winnipeg'. Een Nederlands-Canadese festivalcompilatie van dertig minuten werd uitgezonden via de Canadese kabeltelevisie.

Op donderdagavond 19 juni om 23 uur MET (plaatselijke tijd in Winnipeg: 17 uur) maakte het Rotterdamse festival met behulp van de hedendaagse communicatietechniek verbinding met het festival in Winnipeg, voor de uitvoering van een uniek simultaan trans-atlantisch neurie-concert door het 'Global Stairwell Humming Choir'. De ene helft van dit gelegenheidskoor bevond zich in Winnipeg, de andere helft in Rotterdam. Deze Canadees/Nederlandse binnensmondse recital werd vanuit Winnipeg gedirigeerd door de samenwerkende kunstenaars Val Klassen en John Coutanche. De opgenomen helften van de sessie werden in Winnipeg samengevoegd en door de Canadese radio uitgezonden.

Een doe-het-zelfaanpak voor wereldwijde verbinding

Door Robert Sauvey (distributiecoördinator bij Video Pool Inc., Winnipeg, Canada)

Jaar twee:

Al enige tijd waren Val Klassen, administratief coördinator bij Video Pool, en ik van plan om via het centrum een mediakunstfestival op te zetten, maar we werden afgeschrikt door het idee van de enorme hoeveelheid middelen die een festival van vier of vijf dagen zou vergen. Het kost maanden aan planning, vergaderingen en geld om een gemiddeld festival van de grond te krijgen. We wilden plezier hebben en werk uit andere delen van de wereld zien, zonder de enorme inzet aan energie en middelen die een ‘echt’ festival vereist.

Toen ik terugkwam uit Rotterdam en Val vertelde over Global Attic met zijn programma van één avond, vonden we dat dit de perfecte oplossing was.

Samen met Arnold Schalks en Noud Heerkens begonnen we met de planning van het tweede Global Attic Festival, dat in juni 1997 gelijktijdig in Rotterdam en Winnipeg zou plaatsvinden. Het tweede Global Attic bevatte verschillende nieuwe elementen die op beide locaties op het programma stonden: een gelijktijdig transnationaal neurie-concert, twee samengestelde programma’s met werken voor één scherm, en een vertoning van Wanda Koops video-installatie ‘See Everything See Nothing’. Deze uitwisselingen bevorderden wereldwijde verbindingen die werden gesymboliseerd door de heteluchtballon tijdens het eerste Global Attic. In Rotterdam vond het evenement plaats op de zolder van Arnold en in Winnipeg werd het gehouden in het Underground Café en de Ace Art-galerie. Ace Art was mede-sponsor van het evenement.


De voor het festival gepresenteerde werken werden geselecteerd door een curator uit elke stad. Noud Heerkens was curator van het Rotterdamse deel en Gilles Hebert van het programma in Winnipeg. Heerkens is een filmmaker wiens programma bestond uit werken die op film en video waren opgenomen. Het programma van Hebert bestond uit werken die waren geselecteerd uit de collectie van Video Pool en bood een breed scala aan stijlen in de videokunst. De avond begon met Heerkens’ eigen werk ‘What about Perversity in Winnipeg?’, waarmee de toon werd gezet voor wat nog zou volgen.

De curatoren selecteerden werken die ingingen op geografische locatie en bertrokken culturen. Zo werden we in ‘Dag Roelie’ van Sander Blom en Mels van Zutphen, ‘Maas Observation’ van Greg Pope en Karel Doing, en ‘Santosha’ van Val Klassen, alias Video Val, geconfronteerd met niet-narratieve beschouwingen over de geografische omgeving. Visuele landschappen en auditieve geluidslandschappen lieten me nadenken over het hedendaagse leven op beide plaatsen. Niet alle werken in deze programma’s laten zich eenvoudigweg verklaren aan de hand van hun overeenkomsten. Beide curatoren boden ons programma’s aan die geen uitputtende, of representatieve hedendaagse culturele portretten van een plaats en tijd waren. In plaats daarvan gaven deze programma’s ruimte voor een gevoel van mondiale verbondenheid, of die nu ingebeeld of authentiek was.

Een uniek onderdeel van dit evenement was de transnationale neurie-performance, waaraan ik deelnam. Deze performance maakte deel uit van een reeks neurie-evenementen onder leiding van Val Klassen en John Coutanche. Voor ons festival voerden twee koren, één in Winnipeg en één in Rotterdam, gelijktijdig aan weerszijden van de wereld ‘een binnensmonds experiment’ (in de woorden van Arnold) uit. Terwijl wij ons in Winnipeg om 16.30 uur CST verzamelden in het trappenhuis van Ace Art, waren onze tegenhangers in Rotterdam om 10.30 uur GMT bijeen. Samen neurieden we, waardoor een telefonische en telepathische verbinding ontstond. Door een last-minute tekort aan telefoonlijnen konden de neuriërs elkaar op dat moment niet horen vanuit hun verschillende locaties. Het bleef echter spannend, omdat de hoop om plotseling in een ander land gehoord te worden altijd aanwezig was. Toen we uiteindelijk de band uit Nederland ontvingen, en deze door John Coutanche was gemixt met onze opgenomen uitvoering, was het alsof we in dezelfde ruimte waren geweest.

Toen ik nadacht over deze neurie-uitwisseling, had ik het gevoel dat het in zekere zin verwant was aan mail art-projecten die ik heb gezien, en ook aan e-mail- en tijdgebonden webprojecten. Ik zag ook de verwantschap met andere eenmalige guerrilla-achtige evenementen van Video Pool, zoals Van TV en Video Drive In.

Het hele Global Attic Festival was ontzettend leuk. Kijk uit naar Global Attic 3, waarin we hopen samen te werken met nog een of twee internationale centra, voor nog meer plezier, culturele uitwisseling en neurie-experimenten.

(uit: ‘Poolside’, het Video Pool Magazine / herfst 1997)

Het 2e Global Attic video- & Filmfestival werd georganiseerd door Noud Heerkens / stichting Picos de Europa & Arnold Schalks / stichting Bühne de BovenLucht.

Het 2e Global Attic video- & Filmfestival werd financieel ondersteund door de Rotterdamse Kunststichting en de Canadese Ambassade Den Haag, dhr. Louwman.

Het 2e Global Attic video- & Filmfestival bedankt de volgende bedrijven, instellingen en personen voor hun medewerking: Frank Bruinsma / Mia van der Burg / stichting Duende, Rotterdam / Maarten van Gent / het Global Stairwell Humming Choir o.l.v. Val Klassen en John Coutanche / Gilles Hébert / Joannes Hoes / Ludo Hoes / Riemke de Jong / Wanda Koop / stichting Kunst & Complex, Rotterdam / Albert Markus / het Onafhankelijk Toneel, Rotterdam / Jay Papik / Joost Rekveld / Jozef van Rossum / Robert Sauvey / Cora Schmeiser / Henk Spronk / Wilco Tuinman / Rob Vermeulen en Video en Data Grootbeeldprojekties, Noordwijk.