1e GLOBAL ATTIC FILMFESTIVAL – Aankondiging van het 'Global Attic vhs fästivahl Rotterdam' met als special guest Robert Sauvey.

1e GLOBAL ATTIC FILMFESTIVAL – ...'Die avond werd er, voorafgaand aan de vertoning, een kleine heteluchtballon vanaf het dak gelanceerd, ter markering van de gelegenheid en in mijn ogen als symbool voor het precaire en vergankelijke karakter van mondiale verbindingen in dit informatietijdperk'... (Robert Sauvey)

1e GLOBAL ATTIC FILMFESTIVAL

Filmfestival

1ste aflevering en oerversie van het door Arnold Schalks geïnitieerde Global Attic Filmfestival. In april 1996 vertegenwoordigde Robert Sauvey de Canadese videodistributeur Video Pool Inc. op het Haagse World Wide Video Festival. Arnold Schalks bood hem zolang de logeerkamer in zijn woning in het atelierpand van Stichting Kunst & Complex aan de Keileweg 26-28 aan. Ter ere van Robert's bezoek en om hem op te monteren na een dagenlang volgehouden beroepsmatige blik in het duister organiseerde hij het 'Global Attic Filmfestival Rotterdam', bedoeld als parodie op het 'echte werk' in Den Haag. Het programma aanbod was delicaat en exclusief. Een klein aantal gasten toonde video's en films aan een select publiek van eenentwintig personen. Presentatie van videotapes van Scott Blick, Jet Homoet, Noud Heerkens, Ludo Hoes en Cees Jan Faber. Datum: 27 april 1997. Locatie: zolder en dakterras van het atelierpand van Stichting Kunst & Complex Keileweg 26-28, Rotterdam.

Lees meer ►

Lees minder ▼

INLEIDING ↓

Terug naar inhoudsopgave ↑

INLEIDING

1e GLOBAL ATTIC FILMFESTIVAL:
Een doe-het-zelfbenadering van wereldwijde verbinding

Door Robert Sauvey (distributiecoördinator van Video Pool Inc. Winnipeg, Canada)

In april 1996 woonde ik mijn eerste mediakunstfestival bij in Den Haag, Nederland: het World Wide Video Festival. Ik had het geluk dat ik bij een vriend in Rotterdam, Arnold Schalks, kon logeren. Ik kwam ’s ochtends aan in Den Haag en keek tot ’s avonds naar werken die op één scherm werden vertoond. Tussen de vertoningen door maakte ik nieuwe vrienden, legde ik contacten en leerde ik veel over video- en mediakunst. Het was een positieve ervaring en ik kreeg de kans om een enorm aantal videowerken te bekijken die ik anders nooit had kunnen zien. Ik was echter mentaal niet voorbereid op de vele uren die het bekijken van videowerken op zo’n grootschalig festival in beslag nam. Het festival duurde een week en na enkele dagen intensief festivalbezoek was ik visueel vermoeid en mentaal wazig.

Arnold, een vriendelijke en begripvolle gastheer, zat elke avond met me in zijn keuken als ik terugkwam; we dronken bier en liet hij me maar doorpraten over mijn dag in de verduisterde vertoningszaal. Arnold besloot dat ik meer plezier nodig had tijdens mijn verblijf in Nederland, dus organiseerde hij een feestje onder het mom van een nepfestival.

Dit nepfestival, getiteld „Global Attic”, vond plaats op de bovenverdieping van Arnolds atelier en woning. Het duurde slechts één avond en was uitsluitend voor genodigden. Deze ondermijning van de festivalnormen maakte van Global Attic vanaf het begin een buitenbeentje.

Die avond werd er, voorafgaand aan de vertoning, een kleine heteluchtballon vanaf het dak gelanceerd, ter markering van de gelegenheid en in mijn ogen als symbool voor het precaire en vergankelijke karakter van mondiale verbindingen in dit informatietijdperk. Terwijl we toekeken hoe de ballon over de haven wegdreef, werden er speculatieve grappen gemaakt over de mogelijke bestemming ervan. Na het oplaten van de ballon en het vertonen van de video’s genoten we van overvloedige hoeveelheden eten, wijn en bier die Arnold zo vriendelijk had klaargezet. Er hing een gevoel van saamhorigheid dat ons omhulde terwijl we aten, dronken en praatten. Dit was het eerste jaar van het Global Attic Festival in Rotterdam, een bijzonder evenement dat ik waarschijnlijk nooit zal vergeten.

(uit: ‘Poolside’, het Video Pool Magazine / herfst 1997)