CRIMMP_12

installatie van de rotterdamse beeldend kunstenaar ron nout in de ocw wachtgang. _acht, met schilderslinnen bespannen houten spieramen, elk 150 x 240 cm, twee elektrische racebaantjes, lichtbak met tekst op onderstel en schakelaar.

de rotterdamse beeldend kunstenaar/schrijver en zelfbenoemd gangmaker jozef van rossum leidde de avonden in. _couturiere barbara witteveen droeg zorg voor weer een nieuw kostuum

...in het openingswoordje zal ik aan de hand van het koningshuis dieper ingaan op de middelen en gereedschappen die komen kijken bij een openingsritueel. _ik heb daarvoor een pak (trek ik tijdens het woordje aan), een ketchupschieter (aan de roedeboei) en een glas...  [jvr]

concert door ensemble liuto concertato duo kirchhof: martina en lutz kirchhof (bass viola da gamba & barokluit) met composities van karl friedrich abel (1723-1787), adam falkenhagen (1697–1761), gottfried meusel (1688-1728) en ferdinand ignaz hinterleithner (1695-1710)

met 'sounds from the king's chamber' presenteren we muziek uit een tijd, waarin de luit en de viola da gamba een voorlopig laatste bloeiperiode beleefden alvorens in een lange winterslaap te verzinken in bibliotheken en archieven. _in fijngevoelige sonates en opgewekte dansen tonen onze instrumenten de kracht van hun door de eeuwen heen steeds verfijnder vermogen om gemoedsbewegingen uit te drukken. _een grenzeloos subtiele fantasiewereld vormt de basis voor werken van componisten die muzikale verdieping zochten en zich daarbij bedienden van het fijne beweeglijke klankspectrum van onze 'koninklijke' instrumenten.

sinds 1996 geven lutz en martina kirchhof gezamenlijk concerten met europese oude muziek. _ze wonen in een boerenhuis uit de zeventiende eeuw in de buurt van de duitse barokresidentie weilburg. _daar wijden ze zich ongestoord aan het onderzoek en de uitvoeringspraktijk van oude muzikale kostbaarheden.

het is hun levensdoel om de vitaliteit en diepgang van in vergetelheid geraakte oude muziek opnieuw tot leven te wekken voor een breed publiek. _zij willen de contemplatieve rust én de dartele levensvreugde overbrengen van een kunst, waarin onze voorvouders de grondslagen van een modernere beschaving vermoedden en vorm gaven.

het humanisme had een uitgesproken voorkeur voor de luit en de viola da gamba omdat hun veelkleurig klankpotentieel een maximum aan subtiliteit aan een grote verscheidenheid van expressieve mogelijkheden koppelde. _deze geheimzinnige instrumenten werden beschouwd als bij uitstek geschikt om de allertederste zieleroerselen uit te drukken en tegelijkertijd een grote helderheid van geest op te roepen. _het samenspel van luit en viola da gamba gold als bijzonder ontroerend en heilzaam en kan ook een hedendaags publiek betoveren met zijn buitengewone charme. [lk]

performance over een ontbonden industrial band door lukas simonis en xentos ‘fray’ bentos

VOICE OVER | wij zijn van vroeger tijden, nietwaar... we gingen de muziek in, niet omdat we van muziek hielden, maar omdat we muziek haatten... we maakten industriële herrie, geinspireerd door luidruchtige industrialisten en opgefokt door onze haat tegen alles dat muzikaal klonk... ik bedoel tegen alles dat maar enigszins leek op muzikaliteit... dus maakten we al die platen, nietwaar... en ze klonken ronduit belazerd... alsof er iets in elkaar lazert... maar dan wel heel erg hard in elkaar lazert... het maakt niet uit wat je doet in de muziek, als je maar gewoon stug door blijft gaan en jezelf genoeg herhaalt tot je tenslotte een fan base hebt... dat deden we dus... en we deden live optredens en kleedden ons in het zwart en we lieten onze gezichten niet zien, want dat zou een vergissing zijn... nooit je gezicht laten zien als dat de zaken er niet beter op maakt... en in ons geval zou dat de zaak er zeker alleen maar slechter op maken, wij: die gefrustreerde oud-schooljochies met die puisterige rattenkoppen die we hadden... dus deden we alleen maar zaken omdat we nooit opgaven en alsmaar hetzelfde bleven doen... jaar na jaar...

[...] en nu ik een ouwe lul ben, kom ik erachter dat ik eigenlijk van muziek HOU... mijn fokking smaak heeft me verraden! ik hou van de zestiger en zeventiger jaren... ik hou van dat goeie spul uit de ouwe doos: marc bolan, white noise, the damned... ik ben er fokking kapot van! ik hou zelfs van abba! en nu we het toch over fokking abba hebben, dat is waar john en ik elkaar na al die jaren weer tegenkwamen... we ontmoetten elkaar twee jaar geleden op de abba-conventie in seashell-on-sea... we herkenden elkaar eerst niet... ik ging erheen als agnetha en john als annifrid... we raakten aan de praat en na een paar minuten – het kan ook wat langer zijn geweest – bleek, dat john john was en ik mezelf... het goeie was, dat we elkaar niet meer schenen te haten... sterker nog, ik viel eigenlijk wel op haar... maar dat gevoel verdween snel toen ze haar blonde pruik afdeed... maar weet je, elke keer als ik het ‘r vraag zet ze ‘m weer op... [xfb & ls]